پیام خمینی گجستک در جریان ماجرای کشتن سید علی خامنه یی 

بسم‌الله الرحمن الرحیم

جناب حجت‌الإسلام آقاى حاج سیدعلى خامنهاى دامت افاضاته

خداوند متعال را شكر كه دشمنان اسلام را از گروه‌ها و اشخاص احمق قرار داده است، و خداوند را شكر كه از ابتداى انقلاب شكوهمند اسلامى هر نقشه كه كشیدند و هر توطئه كه چیدند و هر سخنرانى كه كردند ملت فداكار را منسجمتر و پیوندها را مستحكمتر نمود و مصداق "لازال یُؤیّدُ هذا الدّین بالرجل الفاجر " تحقق پیدا كرد. اینان هر جا سخن گفتند خود را رسواتر كردند و هرچه مقاله نوشتند ملت را بیدارتر نمودند و هرچه شخصیتها را ترور كردند قدرت مقاومت را در صفوف فشرده ملت بالاتر بردند. اكنون دشمنان انقلاب با سوءقصد به شما كه از سلاله رسول اكرم و خاندان حسین‌بن‌على هستید و جرمى جز خدمت به اسلام و كشور اسلامى ندارید و سربازى فداكار در جبهه جنگ و معلمى آموزنده در محراب و خطیبى توانا در جمعه و جماعات و راهنمایى دلسوز در صحنه انقلاب مىباشید، میزان تفكر سیاسى خود و طرفدارى از خلق و مخالفت با ستمگران را به ثبت رساندند. اینان با سوء‌قصد به شما عواطف میلیون‌ها انسان متعهد را در سراسر كشور بلكه جهان جریحهدار نمودند.اینان آن‌قدر از بینش سیاسى بىنصیبند كه بىدرنگ پس از سخنان شما در مجلس و جمعه و پیشگاه ملت به این جنایات دست زدند، و به كسى سوء قصد كردند كه آواى دعوت او به صلاح و سداد در گوش مسلمین جهان طنین انداز است. اینان در این عمل غیرانسانى به جاى برانگیختن و رعب، عزم میلیون‌ها مسلمان را مصممتر و صفوف آنان را فشردهتر نمودند. آیا با این اعمال وحشیانه و جرایم ناشیانه وقت آن نرسیده است كه جوانان عزیز فریب‌خورده از دام خیانت اینان رها شوند و پدران و مادران، جوانان عزیز خود را فداى امیال جنایتكاران نكنند و آنان را از شركت در جنایات آنان برحذر دارند؟ آیا نمىدانند كه دست زدن به این جنایات، جوانان آنان را به تباهى كشیده و جان آنان به دنبال خودخواهى مشتى تبهكار از دست مىرود؟ ما در پیشگاه خداوند متعال و ولى بر حق او حضرت بقیة اللَّه- ارواحنا فداه- افتخار مىكنیم به سربازانى در جبهه و در پشت جبهه كه شبها را در محراب عبادت و روزها را در مجاهدت در راه حق تعالى به سر مىبرند. من به شما خامنهاى عزیز، تبریك مىگویم كه در جبهههاى نبرد با لباس سربازى و در پشت جبهه با لباس روحانى به این ملت مظلوم خدمت نموده، و از خداوند تعالى سلامت شما را براى ادامه خدمت به اسلام و مسلمین خواستارم.

والسلام علیكم و رحمة اللَّه و بركاته.

روح اللَّه الموسوى الخمینى

در همین پیام بروشنی آشکار است که سید علی، مهمترین عنوانش، حاج سید علی بوده است، و امروز به قدیس و امام زمان تبدیل شده است

ماه رمضان و روزه

رمضان و روزه داری، و کشتن جانداران در این ماه؛ یک گناه بزرگ و نابخشودنی است... و ار کردار زشت تازیان بر آمده است

روزه داري و التزام گرسنگي كه نزد مسلمانان شیعه و سنی و بهایی و صوفیان، نوعي عبادت تلقي ميشد در دیدگاه اشو زرتشت، یک گناه بزرگ است تا جایی که زرتشتیان باستان، به کسی که تعليم و ترويج روزه داري مي كرد «آشموغ» می خواندند و به موجب و نديداد مستوجب كيفر بود

دکتر عبدالحسین زرین کوب. تصوف و ایران باستان

ابوريحان بيروني هم، در آثار الباقيه خاطر نشان مي كند كه در نزد زردشتي‌ها هر كس روزه ميداشت مرتكب گناه شده بود و به عنوان كفاره مي بايست عده‌يي را طعام كند

نگاه کن

نگاه کن

نگاه کن که غم درون دیده ام 

چگونه قطره قطره آب می شود 

چگونه سایهِ سیاهِ سَرکِشم 

اسیرِ دستِ آفتاب می شود

نگاه کن 

تمامِ هستی ام خراب می شود 

شراره ای مرا به کام می کشد 

مرا به اوج می برد 

مرا به دام میکشد

نگاه کن 

تمامِ آسمانِ من، پر از شهاب می شود 

تو آمدی ز دورها و، دورها 

ز سرزمین عطر ها و، نورها 

نشانده ای مرا کنون به زورقی 

ز عاجها، ز ابرها، بلورها 

مرا بِبَر امیدِ دلنوازِ من

ببر به شهر شعر ها و شورها 

به راهِ پُر ستاره می کشانی ام 

فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن 

من از ستاره سوختم 

لبالب از ستارگانِ تب شدم 

چو ماهیانِ سرخ رنگِ ساده دل 

ستاره چینِ برکه های شب شدم 

چه دور بود پیش از این، زمین ما 

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من، دوباره می رسد 

صدای تو، صدای بال برفی فرشتگان 

نگاه کن 

که من کجا رسیده ام 

به کهکشان، به بیکران، به جاودان 

کنون که آمدیم تا به اوجها 

مرا بشوی با شرابِ موجها 

مرا بپیچ در حریر بوسه ات 

مرا بخواه، در شبانِ دیر پا 

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن 

نگاه کن 

که موم شب 

به راه ما، چگونه قطره قطره آب می شود 

صراحی سیاهِ دیدگانِ من 

به لای لای گرم تو 

لبالب از شراب خواب می شود

به روی گاهواره های شعر من

نگاه کن 

تو می دمی و، آفتاب می شود

فروغ فرخزاد

سلمان فارسی؛ جرثومه یی از تبار ابلیس

موجودی که محمد بن عبدالله، پیامبر تازیان، او را «سلمان منا اهل البيت» نامیده است، نام اصلی اش، «ماهبذ بدخشان» است؛ که در پاره یی از نوشته ها از او بنام «روزبه مرزبان» یاد می کنند. پدرش یک موبد و زمین دار مزدیسنی (زرتشتی) بوده است و خود نیز، همدوش پدر، در مزرعه کار می کرد. او از خاندان «اسواران» فارس و رامهرمز بود. ماهبذ، کینه زیادی به شاهان ساسانی، موبدان زرشتی، و ایرانی ها داشت؛ و هر آینه بین او و پدرش، بر سر این مسایل مشاجره و درگیری بود.

خوی جستجوگر و سرکشی در درون ماهبذ بود و هر گاه او را، به این سوی و آنسوی می کشید. در حالی که نوجوانی بیش نبود؛ آوازه «مانی» را شنید و بدنیال آن دوید. پس از مدتی، به طرفداری از مزدکیان برخاست، و با رفتارهای ناشایست و بدور از خرد، همواره، مشکلاتی را بین خود و خانواده اش با دیگر هم شهریانش، ایجاد می کرد. 

در یکی از روزها، برای سرکشی به مزرعه پدری، در مسیر خود متوجه، چند مسیحی می شود که در حال نیایش بودند.. با پرس و جوی بیشتر، به آنان دلبستگی پیدا می کند، و خود را هوادار مسیح می نمایاند. پدر ماهبذ، از این کردار او نا خرسند می شود و بین او و پدرش، درگیری پیش می آید. ماهبذ، که جوانی مغرور و خود سر و کینه جو بود، از خانه پدری فرار کرده و همراه آن چند تن مسیحی، راهی شام (سوریه) و فلستین می شود. برای مدتی در این سرزمین ها می ماند و وانمود می کند که مسیحی شده است، و حتی تا جایگاه کشیشان مسیحی در رتبه های بالا نیز دست یافت. او سپس به دمشق، نصیبین و عموریه رفت، و در خدمت بسط و گسترش دین مسیحی، تلاش بسیاری کرد. 

در همین اثنی، متوجه شد؛ که فردی بنام محمد بن عبدالله در بیابانهای سعودی، ادعای پیامبری کرده است. او از شوق خدمت و یا شاید برای تلافی و سبک کردن عطش کین خواهی خود، تصمیم گرفت راهی حجاز و یثرب شد، اما، نه راه را می دانست و نه کسی را می شناخت. برای همین منظور با طایفه یی که همواره در بین راه یثرب و دمشق رفت و آمد می کردند، متوسل شد. طایفه «بودیان بنی کلب» (از نواده گان سگ) به او قول دادند که وی را به یثرب (مدینه) برسانند، اما در بین راه، بواسطه جوانی و خوش سیمایی، به او دست درازی کرده، و آنگاه او را به کارهای پست واداشتند، و سرانجام او را به بهای اندکی به بازرگانان یهودی فروختند. یهودیان نیز، ضمن دست درازی بسیار به او، او را در میان خود خرید و فروش می کردند، تا این که سرانجام، به مدینه رسید. محمد بن عبدالله، که وضعیت ماهبذ را دید، و از پیشینه او در ایرانی بودنش و سپس کشیش بودن او، آگاهی یافت، او را از صاحبش خریداری کرد و آزادش ساخت تا به وی در تدوین دین تازه اسلام، یاری دهد. 

محمد، در آغاز، به او اطمینان چندانی نداشت، اما، ماهبذ، اندک اندک، تولیت و دلبستگی خود را به محمد در پرخاش به ایرانیان و خوار شمردن نیاکان خود و آشکار ساختن دانش هایی که از ایرانیان داشت؛ خود را در دل محمد جا کرد؛ تا جایی که محمد پذیرفت او مسلمان بشود. ماهبذ، که همه تلاشهای خود را، موفقیت آمیز می دید، در پیش پای محمد، به سجده افتاد و با گفتن «اشهد» ، به او ایمان آورد و اسلام را پذیرفت و از محمد خواست که از «الله» بخواهد تا گذشته گناه آلود او را در پذیرش آیین مزدیسنی و سپس مسیحی ببخشد!.

محمد؛ نیز، او را مورد عفو «الله» خویش قرار داد، و او نخستین کسی از بیرون از قبیله قریش بود، که به همراه »بلال» به اسلام گرویدند. محمد، بپاس خوش خدمتی های بسیار ماهبذ، در شناخت ریشه های آیین های مزدیسنی و مسیحیت، و بالا بردن آگاهی های او در تدوین و تکوین دین تازه اش، نام او را، «سلمان» (متحول شده، تسلیم گشته بدون قید و شرط) همانند {لقمان، خوردنی چرب و چیلی، قورت دادنی} گذاشت. و از آنجایی که از ایران بود، و عربها، ایرانیان را «فرس» یا فارس می خواندند، به سلمان فارسی شهرت یافت. 

محمد، در ترویج دین تازه خود، با مشکلات بسیاری روبرو بود، و دشمنان داخلی بسیاری از جمله عموهای خودش داشت. در جنگی که بین محمد و دشمنان داخلی او انجام شد، با پیشنهاد جنگی سلمان، خندقی به گرد لشگریان محمد کشیدند و آنرا با خاک و برگ پوشاندند، و در درون خندق، شمشیرها و نیزه های آخته جاسازی شده بود، بخشی از خندق را نیز به آب بستند، ناچار، سپاهیان مخالف برای دسترسی به محمد از آن بخش که پوشیده بودند گذر می کردند که همگی درون خندق افتاده و تار و مار می شدند.... محمد از این ابتکار جنگی سلمان، بسیار خوشنود شد، و از آنروز، او را در کنار مشاور دینی و فرهنگی؛ به عنوان مشاور جنگی خود نیز گمارد، و آیه ای نیز از سوی الله اورد، که: «سلمان منا اهل البيت»، یعنی سلمان، یکی از اعضای خانواده پیامبر است. 

به این ترتیب، نخستین ایرانی در دربار محمد، به مصونیت سیاسی ویژه یی دست یافت. اما، کینه او از ایرانیان؛ و عطش انتقام گیری او، هنوز فرو کش نکرده بود. او محمد را واداشت که با نامه پراکنی به پادشاهان و سران کشورهای مختلف؛ از آنان دعوت کند که به اسلام بگروند.. متن نامه ها را هم، خود سلمان برای محمد می نوشت. این تلاش او، در مجاب کردن امپراتور حبشه، موفقیت آمیز بود، و اگر چه، خسرو پرویز، پاسخ دندان شکنی به درخواست محمد داده بود، اما نمی دانست که همه این فتنه و آشوب ها، از یک ایرانی در دربار محمد است. اصحاب محمد، که خوش خدمتی و نوکر صفتی فزون از شمار او را به پیامبر تازیان می دیدند؛ او را، «سلمان محمدی» نیز می خواندند، اگر چه او خودش را، در سخنرانی ها و مراسم نماز، «سلمان بن اسلام» (سلمان فرزند اسلام) می خواند. 

سلمان، همان ماهبذ پشت به میهن، هر چه کوشید که محمد را، در زمان حیاتش به یک جنگ رودر رو بزرگ و سراسری با ایرانیان بکشاند، موفق نشد، و تنها به چند فقره تک و تاخت مرزی بسنده شد. با مردن محمد، سلمان، زیر پای ابوبکر و سپس عمر نشست، و با دادن نشانی های مداین، و زیور و آلات این شهر، و زیبایی دختران و زنان ایرانی، عمر را برانگیخت که به ایران لشگر کشی کند. عمر بن خطاب، به پیشنهاد سلمان به دو شرط موافقت کرد؛ یکی این که خود سلمان، بعنوان یکی از فقهای اسلام و اعضای اهل بیت، حکم جهاد اسلامی علیه فارسیان (ایرانیان) را صادر کند، و دوم، هر گاه به والی گیری جایی گمارده شد، آنرا بپذیرد و به نحو احسن انجام دهد.

سلمان با شرایط عمر که علی بن ابی طالب نیز در جریان آنها بود، موافقت کرد، و حکم جهاد و کشتار ایرانیان را صادر کرد. در یورش نخست، سپاه تحت فرماندهی علی، کوفه را از چنگ ایرانیان خارج کردند، و سلمان را بعنوان والی این شهر، گماشتند. خوشرخصی سلمان و چگونگی اداره نظم عمومی شهر کوفه پس از تازش تازیان، مورد توجه عمر (امیر المونین) قرار گرفت، و گرفتاریهای دربار خسرو پرویز، و سپس درگیری های بازماندگان او، و آشوب هایی که در بین ایرانیان پدید آمد، فرصت را برای شبیخون گسترده تر تازیان، آماده ساخت.

عمر، سلمان و علی، در یک نقشه نظامی بسیار پیچیده ولی کارآ، سرانجام توانستند ایرانیان را در نبردهای جلولا، نهاوند، قادسی، شکست دهند، که در این سه نبرد، بیش از سیسد (300) هزار ایرانی، در پدافند از ایران زمین جان باختند. «رستم هرمزد» (فرخزاد) دلاور بی باک و سردار غرور آفرین ایرانی؛ نیز، در این تازش، بدست تازیان کشته شد. دروازه های مداین، پایتخت کهن ایرانیان، بروی سپاه تازیان، بفرماندهی علی و سلمان گشوده شد، و سلمان سرانجام ، پس از سالها دوری از ایران، با کینه بی حدی که در انتقام جویی و خیانت پیشگی داشت؛ پا به مداین گذاشت.

عمر، طبق وعده یی که به سلمان داده بود، او را والی و فرماندار مداین خواند، و سربازان دژخویی را در خدمت و محافظت از او گماشت، و دستورات لازم را برای سرکوب و تجاوز به ایرانیان، به سلمان سپرد، و خود راهی عربستان شد. سلمان، پس از چند سال، به نوشته یی در سال 36 گریز محمد از مکه به مدینه، در مداین درگذشت، و به نوشته «یعقوبی» در «کتاب البلدان»، جنازه او را در بخش شمال غربی طاق کسرا، به گور سپردند. صوفی های ایرانی؛ که گوی تازی پرستی را حتی از آخوندها نیز، ربوده اند، و علی را «الله» و خدایشان می خوانند، سلمان را از «اهل صفا» خوانده، و همواره به زیارت گور او می روند. 

سلمان، بزرگترین، جنایت کارترین؛ بی شرم ترین ایرانی بود که در تاریخ هزاران ساله پارسیان؛ نه تنها پشت به میهن و تاریخ و شناسه خود کرد؛ بلکه دست در دست دشمن، تا نابودی کامل فرهنگ و تاریخ و ملیت خود نیز، در حد توان کوشید. 

محمد تازی:

همانا اشتیاق بهشت به سلمان بیش از اشتیاق سلمان به بهشت است و بهشت به دیدار سلمان عاشق تر از دیدار سلمان به بهشت است.

محمد تازی:

سلمان از من است، کسی که به او ستم کند به من ستم کرده است و کسی که او را بیازارد مرا آزرده است

جعفر صادق تازی:

رسول خدا و حضرت علی(ع) اسراری را که دیگران قدرت تحمل آن را نداشتند به سلمان می گفتند و او را لایق نگهداری علم و مخزن اسرار می دانستند: از اینرو یکی از القاب سلمان، «مُحَدث » است....در اسلام، مردی که فقیه تر از همه مردم باشد، همچون سلمان، آفریده نشده است

نامه و حکم مصونیت سیاسی سلمان از سوی محمد تازی

سلام خدا بر شما. ستایش می کنم خدا را. همانا خداوند متعال به من امر کرد که بگویم «هیچ معبودی جزء الله نیست. او یکتاست و شریکی ندارد» من نیز این سخن را گفته و مردم را به آن امر نمودم. تدبیر همه ی امور عالم متعلق به خداست. او انسان ها را خلق کرد و آنها را می میراند و آنها را بر خواهد انگیخت و به سوی او برخواهند گشت....من از خانواده ی سلمان ذلت در پرداخت جزیه، پرداخت جزیه، خمس، مالیات و سایر هزینه ها و تکالیف مالی را رفع نمودم..... من پیامبراسلام امر می کنم که اگر خانواده ی سلمان چیزی از شما خواستند به آنها عطا کنید و اگر نزد شما دادخواهی کردند به داد آنها برسید و اگر به شما پناه آوردند به آنها پناه دهید و اگر خطایی مرتکب شدند از خطای آنها در گذرید و اگر بدی به آنها شد مانع شوید و هر سال از بیت المال مسلمین دویست جامه و صد اواقی به آنها عطا کنید.....کسانی که به این عهد و میثاق عمل کنند، مورد ستایش و دعای الله و من هستند؛ و کسانی که آنها را بیازارند؛ از سوی الله و من نفرین خواهند شد

منابع: صوفی گری و ایرانیان باستان- دکتر عبدالحسین زرین کوب. کتاب البلدان- یعقوبی. گزارش های فرود فولادوند. بحارالانوار، علامه مجلسی پژوهش های مستقل نویسنده

ما از تبار کورش، و فرزند جمشیدیم....

ما از تبار کورش، و فرزند جمشیدیم.....

بنام خلیج فارس و زرتشت و....

اما، دلمان برای شعله زرد و سفره ابوالفضل و شبهای قدر، مدام می تپید... ما آخوند خودمان را هم داریم، تاسوعا و عاشورا هم، می گیریم....فروهر به گردن می اندازیم، اما دستورات الله و محمد و تازیان را بنده ییم...

بیگانگی، دو گانگی، و خود فریبی ایرانی.....

از ایرانی بودن؛ چه می دانیم؟

دشمنی لگام گسیخته تازیان، و حاکمان تازی وش جمهوری اسلامی با نمادهای تاریخی و فرهنگی ایرانیان

اين حسابهايي كه پيش مردم مطرح است كه ما ايراني هستيم و براي ايران چه و چه بايد بكنيم، لكن اين حسابها درست نيست. قضيه اي كه شايد صحبتش همه جا هست كه به ملت و مليت كار داشته باشيد، اين يك امر بي اساس است.ما چقدر سيلي خورديم از اين مليت. اين ملي گرايي نقشه اي است كه مستعمرين كشيده اند. اينهايي كه مي گويند ملت، بروند گم شوند. خيلي بايد توجه داشته باشيد كه به اسم ايران و به اسم كشور ايراني شياطيني نخواهند شما را منحرف كنند از اسلام عزيز. هر فساد كه هست از همين مليت و مليت گرايي است. ... نگوييد كه لغت عربي از ما نيست. لغت عربي از اسلام است و اسلام از همه است. تا نويسندگان ما از اين دام بيرون نروند و كتابهاي ما تصفيه نشود، و خيابانهاي ما اسامي شان به عربي تغيير نكند، نميتوانيم مستقل باشيم. ما اصولا كشوري بنام ايران نمي شناسيم....

خميني در سخنراني دهه (فجر) 1360

اوج فلاکت فرهنگی، دریوزگی سیاسی، و منتهای خیانت رهبران سیاسی یک کشور را، می توان به شیوه های برخورد فرهنگی در میهنی که بر آن حکم می رانند، دید و شناخت. در کنار و همسو با قدرتمندان استیلاگر، مردم نیز، دراین دگردیسی فرهنگی نقش کارسازی دارند. زبونی، پذیرش ننگ و خواری، خود از پایه های استواری نظامهای خونریز، ضد بشری، و ضد آیینی است.

نگاهی به نام های پاره یی از خیابان ها، میدان ها، و پارک های شهر تهران، نمایانگراوج وحشی گری فرهنگی، و دشمنی لگام گسیخته دولتمردان تازی نسب حاکم، و عمله شرور و ضد بشری جمهوری اسلامی است؛ که چگونه با همه ابزارها، به ستیز و جنگ بن مایه های فرهنگی سرزمینی رفته اند، که از دیر باز، درفشدار والاترین فرهنگ ها، و باورمندی های بوده است.

در سرزمینی که نام داریوش بزرگ را زدوده، و جایش«رسالت»، یک واژه تازی برگرفته از ادعای دروغین محمدبن عبدالله نامگذاری می کنند،و یا نامِ بزرگراه انوشیروان را به خیابان «بعثت» بر می گردانند، و یا خیابانی رابه نام «انیس نقاش» تروریست لبنانی اختصاص می دهند، و یا دیگری را بنام «حمزه» عموی خونریز و قصاب محمد بن عبدالله می نهند، و دیگر شرم باختگی ها، این همه را،چه می توان نامید؟

تغییر نام خیابان »کورش بزرگ« ، پادشاه بزرگ، والااندیش، آزادیبخش، و سرفراز ایرانی، به «خیابان علی شریعتی» تازی وش بی دانش و ضدایرانی، و یا تغییر نام خیابان «شیر و خورشید» که نماد غرور و غیرت ایرانی است، به «هلال احمر» که ویژه تازیان است، ننگ و خیانت پیشگی و ضدیت دیوانه وار حاکمان اسلام پناه را به نمایش می گذارد

نام های پیشیشن _____________ نام های امروزین

بزرگراه انوشیروان دادگر ____________ بزرگراه بعثت

بزرگراه رضا شاه کبیر ____ بزرگراه بسیج مستضعفان

بزرگراه ترشت ________ بزرگراه شیخ فضل الله نوری

بزرگراه پارک وی ___________ بزرگراه شهید چمران

بزرگراه دار آباد _______________ بزرگراه امام علی

بزرگراه داریوش بزرگ ____________ بزرگراه رسالت

بزرگراه داریوش باختر _______ بزرگراه آیت الله حکیم

بزرگراه دو گل ________ بزرگراه شهید آیت الله صدر

بلوار شهرزاد ______________________ بلوار قبا

پارک کودک ___________________ پارک طالقانی

پارک شاهنشاهی ________________ پارک ملت

پارک فره (فرح) اباد _______________ پارک بعثت

پارک کورش بزرگ _________ پارک علی شریعتی

پارک ولیعهد ________________ پارک ولی عصر

چهار راه قصر ________ چهار راه شهید قدوسی

چهار راه گیو __________ چهار راه سید الشهداء

خیابان آبشار __________ حیابان شهید شیرازی

خیابان آریا ____________ خیابان شهید برزگران

خیابان آریامهر __________ خیابان دکتر فاطمی

خیابان آریانا _____________ خیابان مالک اشتر

خیابان اردشیر پاپکان _________ خیابان اسکندر

خیابان اشرف پهلوی ___ خیابان شهید آیت الله دستغیب

خیابان امیر ارسلان ___________ خیابان فیضیه

خیابان ایرج ________________ خیابان سمیه

خیابان بخارایی _________ خیابان انصار حسین

خیابان بدخشان ___ خیابان شهید حسن سیف

خیابان بزرگمهر _________ خیابان پانزده خرداد

خیابان ابن سینا _______ خیابان شهید کریمی

خیابان پارک ___ خیابان خالد اسلامبولی (سادات راترور کرد)

خیابان تخت جمشید ___ خیابان آیت الله طالقانی

خیابان تخت طاووس ___ خیابان شهید استاد مطهری

خیابان جم _________________ خیابان فجر

خیابان پارس _______ خیابان شهید مشهدی

خیابان تکش ______________ خیابان هویزه

خیابان جمشید _____________ خیابان کمیل

بزرگراه سید خندان ________ بزرگراه رسالت

خیابان خجند ______ خیابان شهید فرید افشار

خیابان خشاریار شاه _____ خیابان ابوذر غفاری

خیابان خواجه نظام الملک ____خیابان شهید اجاره دار

خیابان خورشید _______ خیابان شهید ناطقی

خیابان خیام ______ خیابان برادران تیموری فر

خیابان داریوش بزرگ ___ خیابان خواجه عبدالله انصاری

خیابان دیبا _______________ خیابان ملائک

خیابان ساسان ___ خیابان شهید ید الله کلهر

خیابان سپهبد رزم آرا ___ خیابان فداییان اسلام

خیابان سروستان __ خیابان شهید اسلامی

خیابان سورنا ______ خیابان شهید حسینی

خیابان سهراب ____ خیابان برادران فاتح چهر

خیابان سیروس ___ خیابان مصطفی خمینی

خیابان شاه _____ خیابان جمهوری اسلامی

خیابان شاهپور ____ خیابان وحدت اسلامی

خیابان شه رضا ___ خیابان انقلاب اسلامی

خیابان شهداد _____ خیبان شهید مطهری

خیابان شهرزاد ___ خیابان شهید بروجردی

خیابان شهریار ______ خیابان شهید آزادی

خیابان شیراز ___ خیابان حجت الاسلام شیرازی

خیابان شیر و خورشید ___ خیابات هلال احمر

خیابان شیرین ___ خیابان شهید عمرانی

خیابان فره (فرح) آباد ___ خیابان بلال حبشی

خیابان کاخ _________ خیابان فلسطتین

خیابان کامبیز _________ خیابان ثار الله

خیابان کورش بزرگ ___ خیابان دکتر علی شریعتی

خیابان کیخسرو ___ خیابان شهید ابراهیمی

خیابان گرگان ___ خیبان شهید سرتیپ نامجو

خیابان گلستان ___ حیابان شهید مخبری

خیابان گوته ___ خیابان شهید احمد احمدی

خیابان محمد همایون ___ خیابان بابی ساندز

خیابان مختاری __________ خیابان یاسر

خیابان مهناز ___ خیابان شهید صابونچی

خیلابان نادری __ خیلبان جمهوری اسلامی

خیابان وزراء ___ خیابان خالد اسلامبولی

خیابان وطن _____ خیابان شهید عراقی

سه راه شاه _______ سه راه جمهوری

شهرک شاه آباد ___ شهرک امام خمینی

شهرک کیان شهر ___ شهرک هجرت

کوی گیشا _____________ کوی نصر

میدان آریامهر ________ میدان جهاد

میدان پورسینا ________ میدان جهاد

میدان باغشاه ____ میدان حر ریاحی

میدان 24 اسفند ____ میدان انقلاب

میدان توپخانه ___ میدان امام خمینی

میدان شاهپور ___ میدان وحدت اسلامی

میدان شهیاد _______ میدان آزادی

میدان فره (فرح) ___ میدان رسالت

میدان کاخ ______ میدان فلسطین

خیابان نادر شاه ___ خیابان میرزای شیرازی

خیابان عطار ___ خیبان شهید بازرگان

خیابان توس ___ خیابان شهید آقا بلازاده

میدان شهستان پهلوی___ میدان یزید بن مهلب

بزرگراه خراسان ___ بزرگراه امام رضا

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

با سپاس از سورن یوسفی و تارنمای آریارمن

مناظره الله با حضرت لوط (لواط) بخاطر دو دو دختر زیبارویش

مناظره الله با حضرت لوط (لواط) بخاطر دو دو دختر زیبارویش که الله نتوانست با آنها همخوابی کند، و ببینید چه بر سر ملت آنها و دیگر مردمان آورد

قَالُوا أَوَلَمْ نَنْهَكَ عَنِ الْعَالَمِينَ
(الحجر/70)
گفتند: «مگر ما تو را از جهانيان نهي نکرديم (و نگفتيم کسي را به ميهماني نپذير؟!»
قَالَ هَؤُلَاءِ بَنَاتِي إِنْ كُنْتُمْ فَاعِلِينَ
(الحجر/71)
گفت: «دختران من حاضرند، اگر مي‌خواهيد کار صحيحي انجام دهيد (با آنها ازدواج کنيد، و از گناه و آلودگي بپرهيزيد!)»
لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يعْمَهُونَ
(الحجر/72)
به جان تو سوگند، اينها در مستي خود سرگردانند (و عقل و شعور خود را از دست داده‌اند)! فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيحَةُ مُشْرِقِينَ
(الحجر/73)
سرانجام، هنگام طلوع آفتاب، صيحه (مرگبار -بصورت صاعقه يا زمين‌لرزه-) آنها را فراگرفت! فَجَعَلْنَا عَالِيهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيهِمْ حِجَارَةً مِنْ سِجِّيلٍ
(الحجر/74)
سپس (شهر و آبادي آنها را زير و رو کرديم؛) بالاي آن را پايين قرار داديم؛ و باراني از سنگ بر آنها فرو ريختيم!
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ
(الحجر/75)
در اين (سرگذشت عبرت‌انگيز)، نشانه‌هايي است براي هوشياران!
وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ
(الحجر/76)
و ويرانه‌هاي سرزمين آنها، بر سر راه (کاروانها)، همواره ثابت و برقرار است؛
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيةً لِلْمُؤْمِنِينَ
(الحجر/77)
در اين، نشانه‌اي است براي مؤمنان!
وَإِنْ كَانَ أَصْحَابُ الْأَيكَةِ لَظَالِمِينَ
(الحجر/78)
«اصحاب الأيکه» [= صاحبان سرزمينهاي پردرخت = قوم شعيب‌] مسلما قوم ستمگري بودند! فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ وَإِنَّهُمَا لَبِإِمَامٍ مُبِينٍ
(الحجر/79)
ما از آنها انتقام گرفتيم؛ و (شهرهاي ويران شده) اين دو [= قوم لوط و اصحاب الأيکه‌] بر سر راه (شما در سفرهاي شام)، آشکار است!
وَلَقَدْ كَذَّبَ أَصْحَابُ الْحِجْرِ الْمُرْسَلِينَ
(الحجر/80)
و «اصحاب حجر» [= قوم ثمود] پيامبران را تکذيب کردند!
وَآتَينَاهُمْ آياتِنَا فَكَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ
(الحجر/81)
ما آيات خود را به آنان داديم؛ ولي آنها از آن روي گرداندند!
وَكَانُوا ينْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيوتًا آمِنِينَ
(الحجر/82)
آنها خانه‌هاي امن در دل کوه‌ها مي‌تراشيدند.
فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيحَةُ مُصْبِحِينَ
(الحجر/83)
اما سرانجام صيحه (مرگبار)، صبحگاهان آنان را فرا گرفت؛

آنرا زیر و رو کردیم، سنگ بر آنها باراندیم، روده هاشاه را از مقعدشان بیرون کشیدیم... چه الله مشمئز کننده، دیو صفت، و کشتار گری... یکجای این کتاب، نیست که نوشته باشد؛ شهری را اباد کردیم، کارخانه ای درست کردیم، بیماری را شفا دادیم،

مرگ بر ایرانی بی خرد و پهن مغزی که این نوشته های موهن و ضد بشری را، مقدس می شمارد و حاضر است برای بقای این خزعبلات، هموطن خردمندش را سر ببرد و تازیانه بزند.... ) شهاب الدین سهروردی، عین القضات همدانی، منصور حلاج، استاذیس، احمد کسروی، کورش آریامنش و..